"Risale-i Nur Kur’an semalarından bir sema-yı maneviyenin güneşleri, ayları ve yıldızlarıdır." İzah eder misiniz?

Değerli Kardeşimiz;

"Risale-i Nur Kur’ân semalarından bir sema-yı mâneviyenin güneşleri, ayları ve yıldızlarıdır. Nasıl ki zahiren, perde-i esbab olan güneşten, kamerden ve kevkeb-i münîrden bütün kâinat tenevvür ve tezeyyün ve bütün eşya neşvünema ve hayat buluyor." (Emirdağ Lahikası-I, 60. Mektup: Halil İbrahim-rh.)

Milaslı hakikat alimi merhum H. İbrahim ağabeye ait olan bu içli vecize, Risale-i Nur Külliyatının Kur'an-ı Kerim ile olan bağını, onun İslam düşünce dünyasındaki ve iman hizmetindeki konumunu sembolik bir dille anlatan derin bir ifadedir. İfadedeki sembolleri ve taşıdığı manaları şu şekilde anlamlandırabiliriz:

Kur'ân Semaları (Gökleri): Kur'an-ı Kerim, ucu bucağı görünmeyen, içinde sayısız hakikati, sırrı ve hidayet nurunu barındıran uçsuz bucaksız bir gökyüzüne benzetilir.

Sema-yı Mâneviye (Manevi Gökyüzü): Risale-i Nur'un, Kur'an gökyüzünün altında, bu asrın insanı için parıldayan özel bir manevi alem, bir hidayet ufku olduğu ifade edilir.

Güneşler, Aylar ve Yıldızlar: Gökyüzünü aydınlatan, insanlara yönünü gösteren ve karanlığı dağıtan bu gök cisimleri; Risale-i Nur'un içindeki iman hakikatlerine, delillere ve her bir risaleye işaret eder. Nasıl ki maddi dünyamız güneşle aydınlanıp yıldızlarla yön buluyorsa, bu asrın şüphe ve inançsızlık karanlıkları da Risale-i Nur'un getirdiği Kur'ani delillerle (güneşler, aylar ve yıldızlar gibi) aydınlanır.

Özetle bu cümlede; Risale-i Nur'un kendi başına bağımsız bir ışık kaynağı olmadığı, gücünü ve nurunu tamamen Kur'an'dan alan, onun bu çağa bakan bir tefsiri ve manevi bir yansıması olduğu vurgulanmaktadır.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü