"Dua bir sırr-ı ubûdiyettir. Ubûdiyet ise, hâlisen livechillâh olmalı. Yalnız aczini izhar edip, dua ile Ona iltica etmeli, rububiyetine karışmamalı. Tedbiri Ona bırakmalı, hikmetine itimad etmeli, rahmetini itham etmemeli." Bu cümleyi izah eder misiniz?

Cevap

Değerli Kardeşimiz;

Dua bir ibadettir; insanın âcizliğini ve fakirliğini idrak edip, kudreti sonsuz, rahmeti nihâyetsiz ve iradesi mutlak olan Cenab-ı Hakk’a sığınması, O’ndan medet dilemesi ve O’na teslim olup tevekkül etmesidir.

Bu inceliğe âyette şu şekilde işaret ediliyor:

“De ki: Duanız olmazsa, Rabbim size ne diye ehemmiyet versin?..” (Furkan Suresi, 25/77)

İnsan, Allah’a karşı âcizliğini ve fakirliğini ne kadar hissederse, ibadeti de o nisbette ihlâslı ve samimi olur; makbuliyeti ziyadeleşir.

İnsan işlerinde kendi gibi âciz ve fakir sebeplerden medet beklerse, o zaman tedbiri Allah’a bırakmamış, hikmetine itimat etmemiş, rahmetini de itham etmiş olur. Bu durumda dua özünü kaybeder ve bir kışırdan ibaret olur. İnsan Allah’a teslim olmalı, kadere rıza göstermeli, Onun hikmetine itimat etmeli ve rahmetini itham etmemelidir.

"Tedbiri O’na bırakmak" demek, sebeplerden bütün bütün el çekmek mânâsına gelmiyor. Âdetullah muktezası olarak insan, tarlasını eker, lüzumlu ihtimamı gösterir, sebeplere riâyet ettikten sonra Allah’a tevekkül eder, neticeyi O’ndan bekler ve hakkına razı olur. Tarlayı ekmeden mahsul alınmayacağını bilir ama tohumun da tarlanın da bir sebep olduğunu unutmaz.

Bir hasta, doktorun verdiği ilaçları kullandıktan sonra Allah’a tevekkül eder ve sabır içinde şifa bekler. Bilir ki hekim de, ilaçlar da birer sebeptir, Şâfi-i hakiki ise Allah’tır.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü

Bu içeriği faydalı buldunuz mu?

BENZER SORULAR

Yükleniyor...