Risaleler "Miri malıdır" deniyor. Talebeliğin şartlarında "Kendi malınız gibi kabul edin" deniliyor; burada tezat yok mudur?
Değerli Kardeşimiz;
"Elbette kanaatiniz gelmiş ki, bu fakir kardeşiniz ene ile meydana çıkmamış. Sizi enesine hâdim yapmıyor. Belki enesiz bir hâdim-i Kur'ânî olarak kendini size göstermiş. Ve kendini beğenmemeyi ve enesine taraftar olmamayı meslek ittihaz etmiş. Bununla beraber, kat'î delillerle size ispat etmiştir ki, meydan-ı istifadeye vaz edilen eserler mîrî malıdır, yani Kur'ân-ı Hakîmin tereşşuhâtıdır. Hiç kimse enesiyle onlara temellük edemez."(1)
Talebeliğin şartlarında zikredilen sahiplenme ifadesi, Risale-i Nurlara sahip çıkmak demektir. Yani Nur talebeleri, Risale-i Nurları kendi telifi gibi bilip öyle sahip çıkmaları gerekir. Burada ne kadar sahip çıkılırsa, o kadar güzeldir. Zira Risale-i Nurlar Üstad Hazretlerinin bir telifidir, sahip çıkanlar ise başkalarıdır. Bunun benlik ve enaniyet ile hiçbir alakası yoktur, tam aksine cemaat manası vardır.
“Bununla beraber, kat'î delillerle size ispat etmiştir ki, meydan-ı istifadeye vaz edilen eserler mîrî malıdır, yani Kur'ân-ı Hakîmin tereşşuhâtıdır. Hiç kimse enesiyle onlara temellük edemez.”
Yukarıdaki ifadelerde nazara alınan husus, Üstad Hazretlerinin Risale-i Nurları benliğine bir alet ve vasıta yapmaması, bu eserlerin miri malı olmasıdır. Üstad Hazretleri bu ibareyi ehli ilmi Risale-i Nurların lehine çevirmek için ifade ediyor. Yani ilmi bir enaniyetten dolayı Risale-i Nurlara mesafeli duran ilim adamlarını çekmek için Üstad Hazretleri tam bir tevazu ile benliğini aradan çekiyor. “Siz bana değil, miri malı olan Risale-i Nurlara bağlanıyorsunuz” diyerek onların benlik ve hasetlik hissiyatlarını tedavi ediyor.
Hulasa; Üstad Hazretleri, "Ben, benlik ve enaniyet namına Risale-i Nurlara temellük edemem. Risale-i Nurlar benim değil, Kur’an’ın malıdır, öyle ise ona dört elle sarılmak ehl-i ilmin boynunun bir borcudur”, demek istiyor.
Aynı manayı Nur cemaati de başka cemaatlere karşı yapmalıdır. Yani Risale-i Nurlar belli bir cemaat ya da topluluğun malı değil, bütün muhtaç gönüllerin ortak bir değeridir.
(1) bk. Mektubat, Yirmi Dokuzuncu Mektup, Altıncı Risale, Beşinci Desise-i şeytaniye.
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü