Abdülhamid'in istibdat dönemi topuz sınıfına dâhil mi? Topuzla, münafıklık gösteren kişiler, şeriat geldiğinde aynı münafıklığı sergileyemezler mi, aradaki fark nedir? İmtihan hadisesinde kişilerin iradesi serbest bırakılsa daha iyi olmaz mı?

Cevap

Değerli Kardeşimiz;

Üstad'ın topuz ile kastettiği mana siyasettir. Üstad bu zamanın şartlarında, siyaset ile dine hizmet etmek imkânsız bir hâl aldığı için siyasete hiçbir zaman girmemiştir. Siyaset ile hareket edildiği zaman İslam ve iman hizmeti içine bir şüphe ve bulanıklık girer. Muhalif taraf dini siyasete alet ediyor diyerek, safi Kur’an hizmetine şüphe ile bakar. Bu da ekseriyeti teşkil eden avam içinde bulanıklığa sebebiyet verir. Avam der; acaba elindeki nur ile beni cezb edip, topuz ile yani siyaset ile bana zarar mı verecek veya menfaat mı temin edecek? Bu yüzden Üstad siyaseti terk ile sadece nuru göstermiş, din hizmetine zarar gelmemek için siyasetten şiddetle kaçınmış.

Münafıklık meselesi ise; hiçbir zaman ve devirde münafıklar sıfıra inmemiştir ama; en aza düşürülmüştür. Sistem kimin elinde ve iktidar kimde ise, bir takım menfaatperest ve bozuk tabiatlı insanlar şekilden şekle girmişlerdir. Bu tip insanlar her dönemde olagelmiştir. Bu tipler Peygamber Efendimiz (asm)'in döneminde bile bu bulunmuştur. Burada kastedilen mana, ekseriyeti teşkil eden avam insanları İslamî bir terbiye ile eğitmeden, tepeden inme, güç ve kuvvet ile şekillendirmeye çalışmak, ancak onları münafıklığa itmeye bir sebep teşkil eder.

Onun için Peygamber Efendimiz (asm), önce insanların kalp ve gönüllerini fethetti, sonra içtimai, siyasi ve askerî sahada kuvvet teşkil etti. Önce güç ve kuvvetle hareket etse idi çoklarını tehlikeye atmış olurdu. Faraza galip olsa, insanların çoğu terbiye olmadıklarından münafık durumuna düşerlerdi. Günümüzde bazı İslam ülkelerinin devrim ile iktidarı alıp insanları kabullenmekte zorlandığı bir rejim ile yönetmeye çalışması ve bunda da başarılı olamaması bu tezimizi teyit ediyor. Bu yüzden önce avam insanları eğitip terbiye etmek, sonra belli bir kıvama gelince, siyasi hakimiyet kurmak tarzı ile hareket etmek lazımdır. O zaman her şey yerli yerine oturur. Zaten siyasi güç olmak veya olmamak bizim vazifemiz değildir, Allah’ın vazifesidir. Bizim vazifemiz dinin hakikatlerini muhtaç gönüllere ulaştırmaktır. Asıl maksadımız dünyevî iktidar ve siyasi hakimiyet kurmak değil, imanımızı muhafaza etmek, taklitten tahkike çıkarmak, kabre iman ile girip saadet-i ebediyeyi kazanmaktır.

Bu değerlendirmeler, Kur'ana ve İmana hizmeti esas gaye edinen cemaatler için geçerlidir. Yoksa sadece siyaset ile ortaya çıkıp dini alet etmeyen müspet insanlar elbette daima siyaset içerisinde olmalı ve dine o yoldan hizmet etmelidirler.

Üstad Hazretleri Abdülhamit dönemini, zayıf istibdat olarak değerlendiriyor. Asıl istibdat döneminin ise; cumhuriyet rejiminin kurulması ile başlayan, millî şefler dönemi olarak gösteriyor. Abdülhamit dönemini o zamanın zor şartları içinde değerlendirirsek, onun bazı hatalarına ve istibdatlara müsamaha ile bakılabilir.

Şeriatın hâkim olduğu dönemlerde, Asr-ı saadet de dâhil; o tip münafıklar olmuştur. Şeriat kalbe değil, ele bakar; yani zahir esastır. Adam dili ile “Ben Müslümanım.” derse, hukuk ona itibar eder ve ona Müslüman gibi muamele edilir. Ama ahirette kâfirler sınıfındandır.

İslam hukukunda "Müslümanım" diyene, İslam’ın kaide ve düsturları tatbik edilir. Bu mükellefiyetleri kendi yapmaz ise, siyasi irade tarafından cebren tatbik edilir. Hak mezhepler bunu tafsilatlı bir şekilde fıkıh kaynaklarında izah etmişlerdir. Burada serbest bırakılan din hürriyetidir. Yani İslam, hiç kimseyi zorla imana ve dine sokmaz. İnanmak ve inkâr etmek noktasında İslam insanı serbest bırakmıştır. Ama iman ile İslam’a girdikten sonra mükellefiyetlerini kabul ettiği için, tatbik etmek zorundadır. Burada insan muhayyer değildir.

Nasıl Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmayı kabul eden biri, onun kanunlarına da uymak mecburiyetindedir. Şayet uymaz ise cezaya çaptırılır. Ama herhangi birini kimse vatandaş olmaya zorlayamaz. Aynen bunun gibi, İslam da kimseyi dine girmeye zorlamaz, ama kendi isteği ile girenlere kaidelerini ve hükümlerini tatbik ettirir.

Bu durum bütün beşerî sistemlerde de aynıdır. Herhangi bir ülkeye yerleşen kişi, oranın kanunlarına uymak zorundadır. İster vatandaşlığı kabul eder, isterse etmez. İslam, insanın sadece dünya saadetini düşünmez, ahiret hayatının saadetini de temin edecek uygulamaları tatbik eder. İslam, toplumu maddi ve manevi arızalara karşı muhafaza etmek için birtakım tedbirler alır.

Suçlar ve günahlar bulaşıcı bir hastalık gibidir, tedbir alınmaz ise toplumun bünyesini kemirerek bitirir. Onun için İslam, bu gibi hastalıklara karşı hem önleyici, hem de sert tedbirler alır ki; hem dünyevi hem de uhrevi saadete kavuşulsun. Beşerî sistemlerdeki gibi, suçu ve günahları teşvik etsin, sonra da suç vuku bulunca, basit birtakım cezalar ile geçiştirsin, bu tarz İslamda yoktur. İslam bir şeyi men ediyorsa, men ettiği şeye götürecek vasıtalara ve sebeplere de tedbirler alıyor, onları da men ediyor. Ta ki neticeye ulaşmak zor olsun...

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü

Bu içeriği faydalı buldunuz mu?

Yorumlar

k.toprak
Ağabeylerin Allah ne hayırlı muradlarınız varsa versin bu konuda kafamda takılı olan 20 kadar soruya cevap buldum benim için bir kitaplık kadar değerli bu müşküllerimi halleden meseleye katkınızdan dolayı Allah razı olsun
Yorum yapmak için Giriş Yapın ya da Üye olun.

BENZER SORULAR

Yükleniyor...