"İnsanların hürmet ve ihtiramından ve şahsımıza ait hüsn-ü zan ve ikram ve tahsinlerinden mesleğimiz itibarıyla cidden kaçıyoruz." Hizmetteki kardeşlerimiz için de geçerli mi?

Değerli Kardeşimiz;

Namaz kılmak, oruç tutmak, zekât vermek İslam’ın nasıl bir emri ve mühim ibadet ise; yardımlaşma, tesanüd, şefkat, gayret, hamiyet ve mürüvvet gibi ulvî hasletler de dinin diğer emir ve ibadetlerindendir. Riya olur endişesi ile farzları terk etmek ne kadar yanlış ise, mü’minlerin birbirlerine karşı vazife ve mes’uliyetlerini "riya olur" endişesi ile terk etmek de o kadar yanlış olur.

"Biz, insanların hürmet ve ihtiramından ve şahsımıza ait hüsn-ü zan ve ikram ve tahsinlerinden mesleğimiz itibarıyla cidden kaçıyoruz. Hususan acip bir riyakârlık olan şöhretperestlik ve câzibedar bir hodfuruşluk olan tarihlere şâşaalı geçmek ve insanlara iyi görünmek ise, Nurun bir esası ve mesleği olan ihlâsa zıttır ve münafidir. Onu arzulamak değil, bilâkis şahsımız itibarıyla ondan ürküyoruz."(1)

İkram ve hürmet istenilmez, ama ihtiyaç var ise ve istenilmediği hâlde geliyor ise bunda bir beis olmaz. Üstadımız ihtiyaç duymadığı için külliyen kabul etmiyor. Zira o bu hizmetin pişdarı ve üstadı olduğu için, daha itinalı ve daha hassas olması gerekir. Ya da ilmin izzetini muhafaza etmesi iktiza eder.

Ama bu incelikler hizmet içindeki kardeşlerin birbiri ile olan yardımlaşma ve tesanüdüne bir engel teşkil etmez. İyi görünme endişesi yüzünden, müşkül durumdaki kardeşine yardım eli uzatmamak daha büyük bir vebaldir.

Kişi kendi iç âleminde nefsi ile mücadele ederken, normal hayatını da devam ettirebilmelidir. Yani kardeşine yardım elini uzatırken, nefsinden de kibir ve gurur elini çekmesi icab eder. Bu denge gözetilirse, korunmak için hayrı külliyen terk etmek gerekmez.

(1) bk. Emirdağ Lahikası-I, 145. Mektup.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü