Cemaatteki ayrılıklar; derslere katılımın azalması, devam etmemesi gibi sıkıntılara neden oluyor. Bunda da bir hayır var mı?

Hâdiselere iki cihetten bakmak lazım. Her hâdise bizim irade ve ihtiyarımız dışında tamamen taraf-ı İlâhi'nin muradı ise, şer görünse de hayırlı cihetleri vardır, bizzat hayır olmasa da dolayısıyla hayırdır. Lâkin bizim ihmalimiz, hatamız ve kusurumuz neticesinde bir başıbozukluk baş göstermişse, hizmete bir zarar söz konusu ise elbette bu hayır olarak değerlendirilemez ve sebep olanlar derecesine göre mes'ul olur.

Asr-ı saadet'te bile sıkıntılar ve ihtilaflar görülmüş, Kur'an'ın birinci tabaka şakirtleri arasında kılıç çekmeye varan meseleler yaşanmıştır. Dolayısıyla günümüzde bahsettiğiniz hâdiselerin olması muhtemel ve gayet normaldir.

Burada yapılacak iş, Risale-i Nur'a sadakatle sarılıp hizmet etmektir. Geniş zamanlarda şevkle hizmet edip zor zamanlarda fütur getirmek olmaz; özellikle böyle zamanlarda hizmete ihtiyaç daha şedittir. Malumdur ki, grip olan hastaneye gitmez, ama kanser olan bir iki ilaçla durumu geçiştireyim diyemez. Madem cemaatin durumu griplikten daha öteye geçmiş, o zaman ciddi manada operasyon yapmak lazım. Yani eskiden on sayfa okuyorsanız, şimdi otuz sayfa okumanıza ihtiyaç var, haftada üç derse gidiyorsanız, şimdi beş derse gitmelisiniz, yürüyorsanız koşmanız gerekir.

Ayrıca, derse bir kişi gelmiş, bin kişi gelmiş; bizi alakadar etmez. Biz vazifemizi yaparız, Allah kullarını gönderir veya göndermez, ona karışamayız.

İnsanları değiştirmek zordur hatta imkânsıdırz ama, kendimizi değiştirmemiz kolay ve mümkün. Cemaatin ahvalinde bir sıkıntı varsa, önce kendimizden başlayarak o menfi havayı düzeltmeye çalışmalıyız. Yoksa biz de diğerleri gibi yaparsak, hiçbir şey düzelmez, hem mesul oluruz, hem şikâyet etmemizin bir manası kalmaz.