İnsan uykuya daldığı zaman ruh bedenden ayrılır mı?

İnsan uykuya daldığı zaman ruh bedenden ayrılır mı?
Cevap

Değerli Kardeşimiz;

Uyku; hislerin dış âlemden çekilmesi, dış âlemle irtibatının kesilmesidir. Nitekim uyuyan bir kimsenin yanında konuşulsa hiçbir şey duymaz. Aynı adam, rüyasında konuşur ve işitir. Uyanınca da hisler yeniden dış âlemle alâka kurarlar.

Gerçekten uyku bir nevi ölüm. Ayaklarımız yatakta uzanıyor ama yürüyemiyor. Kulaklarımız açık ama bize birşey duyuramıyor. Rüya âlemiyle başka âlemlerle alâka kuruyoruz. Kabre, âhirete gitmiş gibi, o beldeleri gezip dolaşıyoruz, orada tatlı sohbetler ediyor, hoş nağmeler işitiyoruz...

Rüya âleminde sağır insan da işitir, kör adam da görür. Hem de uyanıkken sadece karşısındaki arkadaşlarını gören insan, uykuya daldığında yüz sene önce yaşamış dedesini görebilir ve onunla sohbet edebilir. Bu dünyada görmek için göze muhtacız, ışığa muhtacız. Ve biz içinde yaşadığımız şu âlemi gözümüzün imkân verdiği çok dar bir ölçüde görebiliyor, seyredebiliyoruz. Uykuya geçtiğimizde gözle de alâkamız kesiliyor, ışıkla da. Bu defa bize bir başka âlem açılıyor.

Üstad Hazretleri; “Göz bir hassedir ki, ruh bu âlemi o pencere ile seyreder” buyurmakla, ruhun başka âlemleri göze muhtaç olmadan da seyredebileceğine işaret eder. Bunun en güzel misâli rüya hadisesi. Demek oluyor ki, rüyada gözümüzün devreden çıkmasıyla bizim için bambaşka âlemlere kapılar açıldığı gibi, uyanık hâlimizde de ruhumuz bedenimize galip gelse, imkânsız sandığımız nice işler görebileceğiz. Bast-ı zaman ve tayy-ı mekân hadisesinin sırrı bu cümlede saklı. Bu sırrı yakalayabilenler ve bu şifreyi çözenler kısa zamanda yılların işini görebilmişler ve bir anda çok uzak bir mekâna hatta mekânlara hemen intikâl edebilmişler.

Bu yönüyle uyku ölümün küçük kardeşidir. Ölüm, ruhun bedenden alâkasını kesmesidir. Uyku esnasında ruh bedenden ayrılmaz. Ancak rüya vasıtasıyla gayb âlemine karşı bir münasebet peyda eder. Bazan sadık rüya ile mazi ve müstakbeli hazır zaman gibi müşahede eder.

“Allah, o nefisleri öldükleri zaman, ölmeyenleri de uyuduklarında alır. Sonra haklarında ölüm hükmü verdiklerini alıkor, diğerlerini de takdir edilmiş bir süreye kadar salıverir. Şüphesiz ki bunda düşünecek bir kavim için nice ibretler vardır.” (Zümer, 39/42)

Bu ayet-i kerime, uyuma ve uyanmanın ancak İlahi birer ihsan olduğunu, her ikisinin de insan iradesiyle gerçekleşmediğini ders vermektedir.

Uykuya geçecek bir insanın salimen uyanabilmesi için bedeninde ve kâinatta sonsuz denecek kadar çok işin düzenle yürümesi gerekir. Uyuyan bir insanın bu vadide yapacağı bir iş yoktur. Yatması ve gözlerini kapaması, bu işlerin icrası noktasında, birer sebep kabul edilemezler; bunlar ancak uykuya geçmenin sebebi olabilirler. Bizim ne hücrelerimizi değiştirmeğe gücümüz yeter, ne de mevsimleri. Dünyamızı gece ile örten de O. gözümüzü uyku ile kapatan da.

İnsanın; geceleyin yatağına girdiğinde, kendi iradesiyle uyumaktan ve uyanmaktan âciz olduğunu idrak ederek “zulmeti” ve “nuru” yaratan kudretin, insanda da “uykuyu” ve “uyanıklığı” yarattığını tefekkür etmesi lazımdır.

Uykuyla kişiyi bir nevi öldüren, vadesi yetmeyenleri tekrar uyandıran Cenab-ı Hak, ölümle aldığı canları diriliş safhasında yeniden bedenlere iade edecektir. Ölüm ruhun bedenden ayrılmasıdır, ruhun ölmesi değil. Ölen de dirilen de insan bedenidir.

Üstad'ın rüya-yı sadıka ile alâkalı şu ifadeleri bir yönüyle konumuza da ışık tutar:

“Üçüncü kısım ki, rü’ya-yı sadıkadır. O doğrudan doğruya mahiyet-i insaniyedeki latife-i Rabbaniye, âlem-i şehadetle bağlanan ve o âlemde dolaşan duyguların kapanmasıyla ve durmasıyla, âlem-i gayba karşı bir münasebet bulur, bir menfez açar...”

"…İşte umum avam için dahi bir nevi velayete mazhariyet var ki, rü’ya-yı sâdıkada, evliya gibi, gaybî ve istikbalî olan şeyleri görüyorlar..."

"... Hem herkes için, âlem-i şehadet içinde, âlem-i gayba bakan bir penceredir. Hem mukayyed ve fâni insanlar için, saha-i ıtlak bir meydan ve bir nevi bekaya ahzar ve mazi ve müstakbel, hal hükmünde bir temaşagâhtır. Hem tekâlif-i hayatiye altında ezilen ve meşakkat çeken zîruhların istirahatgâhıdır.”

(1) bk. Mektubat, Yirmi sekizinci Mektup.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü

Bu içeriği faydalı buldunuz mu?

Yorumlar

nurahasret
s.a bu sual benimde çok aklıma takılıyordu sanırım ruhu maddi ve kesif birşey olarak düşünmemizden kaynaklanıyor.ruh maddi ve mekanla mukayyed degilki nurani bir şey bu yüzden nurani birşey biranda birçok vazifeyi yapabilir yani uykuda diger alemleri dolaştıgı gibi vücuttaki vazifesini de yapabilir.bu sualin cvbnı anlamak için ruhun mahiyetini iyi kavramak gerekiyor.29.sözü birkez daha okumamızı tavsiye ederim.yanlışım varsa düzeltiniz lütfen.herşey için Allah razı olsun
Yorum yapmak için Giriş Yapın ya da Üye olun.
Sorularlaİçtihad
Uykuda ruh bedenden ayrılmaş demişsiniz, fakat ruhların uykuya dalınınca kabz edildiği söylenmiyor mu? Kaldı ki bazen olur ki uykudayken çığlık atarız, terleriz, bazen konuşuruz ? Ben de nurahasret arkadaşa katılıyorum, bir açıklama getirebilir misiniz acab?
Yorum yapmak için Giriş Yapın ya da Üye olun.
Ziyaretçi (doğrulanmadı)
ben ruh uykuda bedenden kısmen ayrılır. dolaşır geri gelir ama kısmen ayrılır tam olarak ayrılmazsa da kısmen ayrılma vardır diye biliyordum bir hoca öyle dedi itikadıma zarar verir mi güzel cevaplamışsınız ama ben anlayamayabiliyorum şimdi nasıl inanmalıyım
Yorum yapmak için Giriş Yapın ya da Üye olun.
Editor (Muaz)

Ruh nurani ve tam nuraniyet kesbettiği için zaman ve mekanın bir çok kayıtlarından azadedir. Bu yüzden bedenden ayrılmadan başka mekanlarda da aynı anda bulunabilir.

Ruhun bedenden ayrılması ancak ölüm ile olur bu nedenle insan ölmedikçe ruh bedeni terk etmez. Bu bir değişmez kanun-u İlahidir.

Rüya, âlem-i misale açılan menfez ve kapılardan, misal âlemine ait temessülatı (Eşyanın yansımaları) seyretmek demektir. Rüya, şehâdet âleminden alakası kesilen insanın, kendisini tenteneli bir perde gibi çepeçevre saran bir çeperin aralıklarından, âlem-i misale doğru nazarını çevirmesi ve nazarına misal ve berzah âleminden bir kısım levhalar aksetmesinden ibarettir.

Rüyada ise ruh bedenden ayrılarak seyahat etmiyor. Ruh nurani ve latif bir varlıktır madde ve cisim gibi bir zaman ve mekan kaydı altına girmez. Ruh bir anda bir çok işleri görüp o yerlerde temessül edebilir yani aynı ile bir şeyde yansıyabilir. Bir tek güneşin aynı anda binlerce ayna üstünde vasıfları ile yansıması nasıl mümkün ve vaki ise güneşten daha nurani ve latif olan ruh da aynı şekilde bedenden ayrılmadan misal aleminde bir çok şey üstünde aynı ile temessül edebilir. Bu sebeple ruhun bir şeyi müşahede etmesi için bedeni terk etmesi gerekmiyor.

Diğer bir manaya göre nasıl biz gelişen iletişim araçları sayesinde (televizyon ve kamera gibi) oturduğumuz yerden dünyanın her yerini müşahede edebiliyor isek ruhta bu nuraniliği ve letafeti ile bedeni terk etmeden  her yeri seyredip müşahede edebilir cisim gibi ille yerini terk edip yol kat etmeye mecbur değildir. 

Yorum yapmak için Giriş Yapın ya da Üye olun.
Yükleniyor...