"Hastalıklar, musibetler vasıtasıyla musibetzede aczini, zaafını hisseder, Hâlık-ı Rahîmine iltica eder, yalvarır. Halis, riyasız, manevi bir ibadete mazhar olur." Bu cümleleri izah eder misiniz?

Değerli Kardeşimiz;

Bu meseleye birkaç yönden bakabiliriz:

Birincisi: Hastalık ve musibetler insana acizliğini, zaafını tam hissettiriyor ve onu bu halden kurtaracak ve çıkaracak bir melce ve mence arattırıyor. Bu arama esnasında, sebeplerin de kendi gibi aciz ve zayıf olduğunu fark edince, her şeyin dizgini elinde, kudreti sonsuz, acizden ve kusurdan mukaddes olan Allah’a yöneliyor, ona sığınıyor ve ondan istimdat diliyor. Allah’ın sonsuz şefkat ve merhameti kalp ve gönül dünyasına güneş gibi tulu ediyor. Sıhhatli iken bu idrak ve şuur; ancak kuvvetli bir iman ve tefekkür ile anlaşılabilir.

Ama Allah, kereminden; hastalara ve musibetzedelere bu hâli hissettiryor. Yani hasta kuvvetli bir tefekküre ihtiyaç duymadan, sürat-i intikal-i akli ile bu ince ve latif tevhid-i ehadiyi kalbinde ve ruhunda hissediyor. Bu hissediş insanı ihlasa götürüyor ve riyadan uzaklaştırıyor.

İkincisi: Tasavvufta şiddetli riyazet ve çileden sonra kalbe ilka olunan iman nuru, hastalara ve musibetzedelere geliyor. Yani tabiri yerinde ise hastalık ve musibetler nur-u imanı hastanın kalbine akıtıyor. Kalp çok hastalıklı değilse, o nurdan çabucak istifade edebiliyor. Yani hastalık ve musibetler sabır gösterilirse, fıtri bir riyazet ve çile hükmündedirler.

Üçüncüsü: Hastalık ve musibetler nefse şiddetli bir tokat vurduğu için, insan riya ve tasannudan nefret eder hâle giriyor. Yani nefis o acı hâlinde insanlara ve onların teveccühüne, yani riyaya pek itibar etmiyor ya da itibar edecek mecali kalmıyor; bu da fıtri olarak ihlasa bir zemin ihzar etmiş oluyor.

Dördüncüsü: Hastalık ve musibetler morfin gibi nefsin emmare cerihasını uyuşturuyor; şerrini tadil edip, ihlası kazandırıyor ve tevhide götürüyor. Bu yüzden büyük zatlar, hastalık ve musibetin lehinde bakmışlar, aleyhinde olmamışlar.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü