"Âhiretimi de feda ettim. Gözümde ne Cennet sevdası var, ne Cehennem korkusu." İfadelerini izah eder misiniz?

Değerli Kardeşimiz;

Ahiretten fedakârlık yapmak, kesinlikle farz ve günahlardan taviz vermek şeklinde değildir. Allah’ın emir ve yasaklarını hiçbir sebeple terk etmek mümkün ve caiz değildir. Bunu ahiret adına yapıyorum demek ise daha tehlikelidir. Zira iman tehlikeye girer.

Mesela birisi, "Benim şu makama gelmem ve dine hizmet etmem için, içki içmem gerekirse içerim, bu o hizmet için normaldir" dese, imanı tehlikeye girer. Allah’ın haramlarını helal, helallerini haram yapmak -Allah korusun- insanı küfre götürür.

Ancak zaruri bir mazeret olursa, bu haramlara ruhsat olabilir. Zaruri durumlar ise helak olmaktır, yani birisi bir haramı yapmadığı zaman ölüm ve azalarından birisini kaybetme tehlikesi ile karşı karşıya kalırsa, o zaman o haramı ruhsat noktasından işleyebilir. Bunun dışında hiçbir sebeple emir ve yasaklarda taviz verilemez. Din adına dini terk etmek bir aldatmacadır, şeytanın hilesinden başka bir şey değildir.

Bu ifadeler Üstad Hazretlerinin ne kadar diğerkâm, şefkatli ve cemiyet insanı olduğunu gösteren ifadelerdir. Üstad Hazretleri kendi şahsi kemalatını veya istikbalini düşünmeyi bırakıp, tamamen cemiyet ve ümmetin kurtulması için çabalıyor. Üstad Hazretleri bir kenara çekilip şahsi kemalatı ve şahsi ibadeti ile meşgul olabilirdi. Ama Üstad Hazretleri şahsi kemalatını ve ahiret makamlarını değil, cemiyetin ve ümmetin kurtulmasını tercih etmiştir.

Bir insanın başka insanlar için kendini tehlikeye atması ya da büyük bir menfaatten feragat etmesi, onun ruh dünyasının güzelliğinden ve kemalatından süzülüp gelen bir şeydir. Nitekim Hazreti Ebu Bekir (ra) da buna benzer ifadeler kullanmıştır. Yani insan manen büyüdükçe nimet ve ceza mefhumları da ona göre küçülüyor.

İşte Hazreti Ebu Bekir (ra) ve Üstad Hazretleri gibi zatların ruh dünyasında cennet ve cehennemin makamı ile bir insanın necat bulmasından hâsıl olacak makamlar farklıdır. Bir insanın kurtulması için bu zatlar hakikaten o nimetlerden feragat edebilirler.

Netice olarak; "ahireti feda etmek" tabirine, Üstad Hazretlerinin şefkatinin ne kadar muazzam bir seviyede olduğuna işaret eden bir karine ve bir teşbih nazarı ile bakabiliriz.

Bediüzzaman Hazretleri o karanlık ve meş’um dönemde İslam âlemini içine düştüğü yeis ve ümitsizlikten kurtarmak, milletin imanını kurtarmak ve İttihad-ı İslam’ı tahakkuk ettirmek için yanıp tutuşmuş, azami gayret göstermiş ve bütün gücüyle çalışmıştır. Şu ifadeler de onun nasıl emsalsiz bir imana ve engin bir şefkate sahip olduğunun en büyük delilidir.

“Kur'ânımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa Cenneti de istemem; orası da bana zindan olur. Milletimizin imanını selâmette görürsem, Cehennemin alevleri içinde yanmağa razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül-gülistan olur.” (Tarihçe-i Hayat)

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü