"İnsanlarda, zaaf ve acz itibarıyla, daima bir nevi çocukluk var; her vakit de şefkate muhtaçtır." Çocukluk nasıl daimî olur, açar mısınız?

Değerli Kardeşimiz;

Dünyaya gelen bir çocuk aciz ve zayıf olduğu için, anne ve babası onun etrafında pervane gibi döner, her ihtiyacını karşılarlar. Anne babanın bebeğe olan ilgi ve merhameti, bebeğin aciz ve zayıf olmasından dolayıdır.

"... ona onun zaafı için teshir edilmiş, onun aczi için ona muavenet edilmiş, onun fakrı için ona ihsan edilmiş, onun cehli için ona ilham edilmiş, onun ihtiyacı için ona ikram edilmiş." (Sözler, 23. Söz, 2. Mebhas)

Nasıl ki bir çocuk ağlamasıyla, âcizliğiyle anne ve babasının şefkatini celp ediyorsa, insan da nihayetsiz âcizliği ve fakirliği ile Allah’ın sonsuz rahmet ve merhametini kendine celp etmektedir. Öyle ise insan, bu nihayetsiz âcizliğini ve fakirliğini birer dua ve şefaat vesilesi yapıp Allah’a iltica etmeli, onun nihayetsiz rahmetine sığınmalı, bütün kâinatı kendisine teshir eden Rabbine itaat ve şükretmelidir.

Bebek büyüdükçe, güçlendikçe anne ve babanın ilgisi ve yardımları da azalır. Demek ki şefkat ve merhameti celbeden şey acizlik ve zayıflıktır.

İnsan da kâinatta aynı bebek gibidir. Her şeye muhtaç ve her derde müpteladır. Bu yüzden insan, özellikle ihtiyarlık mevsiminde, acizliğini ve zayıflığını iyice anlayıp iman ve ibadet ile Allah’a sığınırsa, muhtaç olduğu bütün eşya ona musahhar edilir.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü