"Salisen"de, "adem-i kabul" ve "kabul-ü adem" konusunu şeytanın insanı aldatması yönüyle açıklar mısınız?

Değerli Kardeşimiz;

Üstad Hazretleri “Adem-i kabul bir lakaydlıktır.” diyor ve inkâr konusunda, “O adem-i kabul değil, belki o kabul-ü ademdir, bir hükümdür.” buyuruyor.

Bu ifadelerden şunu anlıyoruz: Sadece dünyaya çalışan, ahireti unutan, nefsinin hazlarını tatmin konusunda helal-haram dinlemeyen, sefahatin her çeşidine can atan kimseler, zamanla iman hakikatlerinden uzaklaşır ve onlara karşı lakayd kalırlar. Bu kişiler, dinsizce bir hayat yaşarlar ve her günahtan küfre giden bir yol olduğu hakikatinin bir neticesi olarak zamanla dinsizliğe kayar ve iman dairesinden çıkarlar. Şeytanın aldattığı büyük kesim bunlardır. Üstad'ın, “Senin gibi bir şeytan onun aklını elinden alır. Sonra inkârı ona yutturur” dediği kesim de kahir ekseriyetle, bunlardır. Yani adem-i kabul safındaki kimselerdir. Şeytanın onların aklını elinden alması, mecazîdir ve onları akıllarını yerinde kullanmaktan men etmesi, dünya ile ve sefahatle uğraştırması mânasınadır. Haylazlık yapan tembel bir talebenin sınıfta kalması, onun aklının olmadığından değil, aklını yerinde kullanmamasındandır.

Kabul-i adem safında yer alarak, iman hakikatlerini fikren inkâr eden, onların aksini savunan ve insanları küfür yoluna sevk etmek için çalışanlar, küfür cephesinde birinci gruptan çok daha ileri ve çok daha tehlikelidirler. Ancak, bir şeye kafa yormak -küfre dahi olsa- bir fikir meselesidir. Ve bu yolda gidenler sayıca ötekilerden çok azdırlar. Bunlar şeytana sadece aldanmakla kalmazlar, onunla iş birliğine girer, insanları yoldan çıkarmakta beraber çalışırlar. Üstad Hazretleri bu kısma “Cinnî şeytana üstadlık eden ey şeytan-ı insî” diye hitap etmekle, bunların şeytanlardan daha tehlikeli olduklarını belirtir ve onlardan uzak durma konusunda çok daha hassas olunmasına dikkat çeker.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü