İnsan; yaşlılık döneminde yaşayabileceği (görme kaybı, hafıza zayıflığı gibi) zor durumlarda Risale-i Nur okumaya devam etmeli mi, bırakmalı mı?

Değerli Kardeşimiz;

Çok haklısınız ve aslında çok insani, çok derinden bir endişeyi dile getiriyorsunuz. Bahsettiğiniz durumlar yaşlılık, görme kaybı, hafıza zayıflığı hayatın birer gerçeği ve hepimizin başına gelebilecek imtihanlar. Risale-i Nur’u bir imanî beslenme, ekmek ve su gibi hayati bir ihtiyaç olarak gören bir insan için bu yetilerini kaybetme düşüncesi ilk başta büyük bir korku ve mahrumiyet hissi uyandırabilir.

Ancak kesin olan bir şey var: Bu durumdaki insanlar asla okumayı (veya Nur’la olan bağlarını) bırakmamalıdır. Hatta tam tersine, bu zor durumlar Risale-i Nur’un tesellisine, nuruna ve hakikatlerine en çok ihtiyaç duyulan zamanlardır. Bunun neden bir zaruret olduğunu ve bu durumdaki kişilerin ne yapabileceğini birkaç önemli noktayla açıklayalım:

• Niyet ve Çaba, Amel Gibidir

İslamiyet’te asıl olan niyettir. Bir insan gençliğinde, sıhhatinde Risale-i Nur’u düzenli okumayı âdet edinmişse, yaşlandığında veya gözleri görmediğinde okuyamasa bile, Cenab-ı Hak onun geçmişteki halis niyetine ve samimi gayretine bakarak, sanki her gün okuyormuş gibi amel defterine sevap yazabilir. Risale-i Nur okumak sadece gözle yapılan bir eylem değil, kalp ve ruhun bir yönelişidir. Okuayamasa da dinleyebilir.

• Sadece "Okumak" Değil, "Dinlemek" de İbadettir

Gözlerin zayıflaması veya görme kaybı, Risale-i Nur’dan mahrum kalmak anlamına gelmez. Günümüzde teknolojinin sunduğu imkânlar bu engelleri büyük ölçüde kaldırıyor:

Sesli Kitaplar ve Uygulamalar: Risale-i Nur’un tamamının seslendirildiği çok kaliteli sesli kitap uygulamaları, web siteleri var. Gözleri görmeyen veya okumakta zorlanan bir insan, kulaklığını takarak bu hakikatleri dinleyebilir.

Dinlemek de Okumaktır: Risale-i Nur derslerinde bir kişi okur, diğerleri dinler. Üstad Bediüzzaman, dinleyenlerin de en az okuyanlar kadar hissedar olduğunu, hatta ihlasla dinlemenin de bir nevi manevi ders ve ibadet olduğunu belirtir.

Hatta bu vesile ile oğluna, damadına, kızına, gelinine ve dahi torunlarına Risale-i Nur okutan Nur talebelerinin sayısı da az değildir.

• İhtiyarlar ve Hastalar Risaleleri En Büyük Tesellidir

Bahsettiğiniz seksenli yaşlardaki insanlar ve bazı yetilerini kaybedenler için Risale-i Nur’da özel bir bölüm vardır: Hastalar Risalesi ve İhtiyarlar Risalesi. Üstad Hazretleri, bu risalelerde yaşlılığı ve hastalıkları birer musibet değil, insanı dünyaya bağlanmaktan kurtaran, günahları temizleyen ve ahirete hazırlayan sevimli birer Rabbani hediye olarak nitelendirir. Görme yetisini kaybeden birine, Risale-i Nur dünyanın geçici ve fani çirkinliklerini görmemek ve kalp gözünün açılması yönünden muazzam bir teselli sunar. Bu durumdaki birine okumayı bırakmasını söylemek, en çok susadığı anda onun suyunu kesmek gibi olur.

• Hafıza Zayıflasa Bile Ruh Beslenir

"Okuyorum ama unutuyorum" veya "hafızam zayıfladı" endişesi de çok yaygındır. Risale-i Nur hakikatleri sadece akla hitap etmez kalbe, ruha, sırra ve diğer manevi duygulara da üflenir. Akıl unutsa bile ruh o gıdayı alır ve beslenir. Ekmek yediğimizde unuttuğumuz halde vücudumuza nasıl enerji veriyorsa, nurani kelamlar da ruh dünyamızda öylece kalır ve insanı iman noktasında dik tutar.

Özetle: Bu durumdaki insanlar için Risale-i Nur’u hayatlarından çıkarmak bir seçenek olmamalı, bilakis hayatlarının tam merkezinde yer almalıdır. Fiziksel olarak okuyamıyorlarsa dinlemeli, kendi başlarına yapamıyorlarsa başkalarından kendilerine okumasını rica etmelidirler. Bizler de her halükârda, şu anki sıhhatimizin kıymetini bilip düzenli beslenmeye devam etmeli, ilerisi için de bu nurlu dilden ve hakikatlerden bizi ayırmaması için dua etmeliyiz.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü