"Hem iman, nazar-ı gafletle arkamda, hiçlikte, yokluk karanlığında yuvarlanan dünyanın vaziyetini sırr-ı Kur'an'la gösterdi ki, o zahirî zulümatta..." İzah eder misiniz?

Değerli Kardeşimiz;

"Hem iman, nazar-ı gafletle arkamda, hiçlikte, yokluk karanlığında yuvarlanan dünyanın vaziyetini sırr-ı Kur'ân'la gösterdi ki, o zahirî zulümatta yuvarlanan dünya ise, vazifesi bitmiş, mânâsını ifade etmiş, neticelerini kendine bedel vücutta bırakmış bir kısım mektubat-ı Samedâniye ve sahâif-i nukuş-u Sübhâniye olduğunu gösterdi. Dünyanın mahiyeti ne olduğunu biilmilyakîn bildirdi." (Lem'alar, 26. Lem'a, Yedinci Rica.)

Burada mahlukatın ölmelerine, iman ile küfür ehlinin bakışının mukayesesi yapılıyor.

Ehl-i küfrün nazarında dünya ve içindeki mahlukat, yokluğa ve hiçliğe gidiyor. Ebedî olarak varlıktan bağları kopuyor diyerek, her şeyin abes ve manasız olduğunu iddia ediyor. Bu da onun kalp ve ruhunda çok derin yaralar ve şiddetli ağrılar oluşturuyor. Böyle düşünen bir kâfir, daha cehenneme gitmeden, cehennemî bir azap çekiyor.

Kur’an ve imana göre dünya ve içindeki mahlukat, yokluğa ve hiçliğe gitmiyorlar. Manasını ifade edip, vazifesini bitirip, gaye ve neticelerini sonraki gelen mahlukata emanet edip, ebed âlemlerine intikal ediyorlar. Dolayısı ile varlık âleminden sonsuz bir kopuş yaşamıyorlar. Güzel yüzlü bir çiçek, Allah’ın isim ve sıfatlarını, şuur sahiplerine ilan ve tarif ettikten sonra, vazifesini bitirmenin neşesi ile ebedî levhalarda ebedî olarak varlığını devam ettirir. Maddi suretini terk ediyor, ama varlığı tohumunda, insanların nazarında, en önemlisi de Allah’ın ilminde devam ediyor.

İşte imandan gelen bu güzel düşünce, insana daha cennete gitmeden küçük bir cennet lezzetini tattırıyor.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü