Araplarda şiire karşı hususi bir alaka olması konusunu biraz açıklar mısınız?

Değerli Kardeşimiz;

İslam’ın bidayetinde, ümmi bir kavim olan Araplar, yazılı kültürden uzak olmakla beraber, sözlü kültürle içli dışlı idiler. O devirde Mekke’de okuma yazması olanlar, bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar azdı.

Ancak, bu boşluğu telafi için sözlü kültüre büyük bir ehemmiyet verilmekte idi. İçlerinden çıkan şairler onların milli kahramanı gibi oluyor, bu şairlerin sözleri itinayla ezberleniyordu. Ezberlenip kulaktan kulağa nakledildiği için, o şiir mirası sonraki nesillere sağlıklı olarak aktarılabilmişti.

Bu durumu, görmesi veya işitmesi olmayan birinde, başka hususiyetlerin çok daha kuvvetli olması misaliyle daha iyi anlayabiliriz.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü