Bediüzzaman; ehl-i dalaletin fenalıkta muvaffakiyetlerini "istidraç" olarak değerlendiriyor. İzah eder misiniz?
Cevap
Değerli Kardeşimiz;
"İstidraç", bir kimseyi, kendi arzusuna göre bir noktaya kadar götürüp, sonunda felâkete atmak, manasına gelir. Lügat manası, derece derece yükseltmek veya indirmek demektir.
İnsanın kavuştuğu bir nimet, eğer onun hakkında hayırlı ise, bu ilahi bir ikramdır. Eğer o nimet o şahsın kibrini ve isyanını artırırsa bu, ikram değil istidracdır.
Hz. Peygamber (asm)'in şu ifadeleri de istidracı anlatır:
“Görsen ki, Allah bir kuluna veriyor, o ise günahlara devam ediyor. Bil ki, bu o kişi için ancak bir istidraçtır.” (bk. İbnu Hanbel, Ahmed, Müsned, IV, 145.)
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü
Yazar:
Kategorileri:
Okunma sayısı : 2.693
Yorumlar
Eğer Ulaşılacak zenginlik veya verilen makamın bizi bozacağını düşünüyorsak bunlardan kaçınmak gerekir mi? İnsanın içinde ulaşabileceği zenginlik ve makamı insanlara faydalı olmak için kullanmak isteği olsa bile şeytana ve nefse yenilme ihtimalini göz önüne almalı mıyız? Yani tamamen kaçınmak en iyi yol mu?
Tamamen kaçınmak her zaman en iyi yol değildir; asıl mesele niyet ve hazırlıktır.
İslam geleneğinde ve ahlak felsefesinde bu durum genellikle "terk-i dünya" (dünyadan tamamen kopmak) değil, "terk-i sevda" (dünyalığı kalbe sokmamak) olarak değerlendirilir. Eğer herkes "bozulurum" korkusuyla geri çekilirse, imkanlar ve makamlar ehil olmayan veya kötü niyetli kişilerin eline geçer.
Kısaca şu iki noktayı dikkate almalısınız:
Özdenetim ve Liyakat: Şeytana ve nefse yenilme ihtimali her zaman vardır. Bu ihtimalden kaçmak yerine, karakterinizi bu gücü taşıyabilecek kadar olgunlaştırmak asıldır.
Hizmet Amacı: Eğer niyetiniz gerçekten insanlara faydalı olmaksa, bu bir "hizmet yükü"dür. Bu yükten kaçmak, o faydadan mahrum kalanların sorumluluğunu da beraberinde getirebilir.
Sonuç: Tamamen kaçınmak yerine; manevi bir denge kurarak, sizi denetleyecek dostlar ve ilkeler edinerek bu yola girmek daha erdemli kabul edilir.