"İman ve İslamiyet ve komşuluk gibi, dokuz değil, belki yirmi sıfat-ı masume varken,.." Buradaki "yirmi masum sıfat" nelerdir?
Değerli Kardeşimiz;
"Aynen öyle de sen, bir hane-i Rabbâniye ve bir sefine-i İlahiye olan bir müminin vücudunda, iman ve İslamiyet ve komşuluk gibi, dokuz değil, belki yirmi sıfat-ı masume varken, sana muzır olan ve hoşuna gitmeyen bir cani sıfatı yüzünden ona kin ve adavet bağlamakla o hane-i maneviye-i vücudun manen gark ve ihrakına, tahrip ve batmasına teşebbüs veya arzu etmen, onun gibi şenî ve gaddar bir zulümdür." (Mektubat, Yirmi İkinci Mektup, Birinci Mebhas.)
Buradaki yirmi ve dokuz rakamları kesreti, yani çokluğu ifade ediyor. Yani Müslüman bir kardeşinin birçok masum sıfatı varken, bir iki kötü sıfatından dolayı ona düşmanlık beslemek, İslam ve iman açısından çok büyük bir zulüm ve çirkinliktir, denilmek isteniyor.
Üstad Hazretleri bu masum sıfatlardan en mühimlerini cümlenin başında zikrediyor. Bunları başta iman, İslam, güzel ahlak; sonra komşuluk, dil, hemşehrilik ve vatan birliği, askerlik, meslek, iş ve okul dostluğu, ortaklık, alışveriş yapılanlar gibi insanî münasebetler... şeklinde sayıp dökmek mümkün...
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü
Yorumlar
Komşuluk derken ne kasdedilmistir
Dostluğu ve kardeşliği gerektiren hasletlerden birisi de komşuluktur hatta bazen komşuluk akrabalıktan daha ileri bir kardeşlik ve dostluk tesis edebilir. Dolayısı ile mümin bir kardeşimizi sevmemizi gerektiren masum sıfatlardan birisi de komşuluk oluyor.
Aynı ülkede aynı şehirde aynı mahalle ve köyde yaşamak insanlar arasında dostluk ve kardeşlik bağı ve ilişkisi oluşturur. Bu bağlardan en sağlam ve esaslı olanlardan birisi de komşuluktur.
Komşuluğun önemini ifade eden hadislerde çoktur birkaçı şu şekildedir;
“Cebrail bana komşu hakkında o kadar tavsiyede bulundu ki, onu mirasçı kılacak sandım.” (Müslim, Birr ve Sıla, 42)
Bir Müslüman öldüğünde, yakın komşularından üç hane halkı onun iyi bir insan olduğuna şahitlik ederlerse, Yüce Allah da onun için şöyle der:
“Şahitlikte bulunan kullarımın bildiklerine göre yaptıklan şahitliğini kabul ettim ve kendi bildiklerimi de bağışladım.” (Ahmed B. Hanbel, II. 409)