"Çekirdek", "Habbe", "Nüve", "Tohum" ne demektir?

Çekirdek, tohum ya da başka bir ifade fark etmez, Risale-i Nur'da çekirdeğe yüklenen asıl mana, program ve öz olma manasıdır. Yoksa Risale-i Nur'da çekirdeğe bir ziraat ilminin gözü ile bakılmıyor.

Meselâ; şu paragrafta çekirdek kâinat ağacının bir programı şeklinde tarif ediliyor. Nasıl bir ağaç küçük bir çekirdekten çıkmış ise, kâinat ağacı da Hazreti Peygamber (asv)'in çekirdek hükmünde olan nurani mahiyetinden çıkmıştır.

"Sâni-i Zülcelâlin ağaçlar hakkında câri olan bir kanunu, elbette şu şecere-i âzamda da câri olmak, mukteza-yı ism-i Hakîmdir. Öyleyse, mukteza-yı hikmet, şu şecere-i hilkatin de bir çekirdekten yapılmasıdır. Hem öyle bir çekirdek ki, âlem-i cismanîden başka, sair âlemlerin nümunesini ve esasatını câmi olsun. Çünkü, binler muhtelif âlemleri tazammun eden kâinatın çekirdek-i aslîsi ve menşei, kuru bir madde olamaz. ..."

"Ey müstemi! Şu acip kâinat-ı azîme bir insanın cüz'î mahiyetinden halk olunmasını istib'âd etme. Bir nevi âlem gibi olan muazzam çam ağacını, buğday tanesi kadar bir çekirdekten halk eden Kadîr-i Zülcelâl, şu kâinatı nur-u Muhammedîden (Aleyhissalâtü Vesselâm) nasıl halk etmesin veya edemesin? İşte, şecere-i kâinat, şecere-i tûbâ gibi, gövdesi ve kökü yukarıda, dalları aşağıda olduğu için, aşağıdaki meyve makamından, tâ çekirdek-i aslî makamına kadar nuranî bir hayt-ı münasebet var. İşte, Miraç, o hayt-ı münasebetin gılâfı ve suretidir ki, zât-ı Ahmediye Aleyhissalâtü Vesselâm o yolu açmış, velâyetiyle gitmiş, risaletiyle dönmüş ve kapıyı da açık bırakmış. Arkasındaki evliya-yı ümmeti, ruh ve kalble, o cadde-i nuranîde, Mirac-ı Nebevînin gölgesinde seyr ü sülûk edip istidatlarına göre makamat-ı âliyeye çıkıyorlar." (Sözler, Otuz Birinci Söz, Üçüncü Esas)

Özetle, Risale-i Nur'da "çekirdek" tabiri zirai verimlilik manasında değil, temsili akla yaklaştırma manasında kullanılıyor.